autisme

Psychedelica en autisme.
Zo dan. een eerste blog.
Over psychedelica.

Met het psychedelische onderzoek wat in amerika dankzij maps en john hopkins weer op de voorgrond begint te treden zou ik mijn nieuwe bedenkingen bij dit fenomeen willen zetten.
Dit zijn de 3 argumenten voor voorzichtigheid omtrent het toedienen van psychedelica bij autisme of depressie en waarom we geen te overhaaste conclusies mogen trekken.
psychedelica kunnen ontzettend krachtige ervaringen teweeg brengen. Grotendeels echter is de impact van deze ervaring subjectief.
We hebben uiteraard anthropologisch bewijs dat psychedelische middelen als psilocybine en ayahuasca een oude gebruikstraditie kennen in bepaalde zuid amerikaanse culturen.
Echter, deze culturen kunnen moeilijk vergeleken worden met onze geindustrialiseerde maatschappij, en vaak wordt naar voorgenoemde culturen gekeken als een soort idyllisch overblijfsel uit het aards paradijs, wat wij verloren hebben aan het begin van onze westerse tijdsrekening, duizenden jaren geleden.

en dit is het eerste argument waarop ik wil wijzen omtrent voorzichtigheid wegens het toedienen van psychedelica bij autistische patiënten.
1 anthropologische fata morgana:
Zelf afkomstig uit centraal amerika, zie ik dit als een vorm van wishful thinking en eigelijk als een vorm van een soort positief racisme.
terwijl we bij racisme vaak denken aan het zich denigrerend uitspreken over mensen van een andere etniciteit of culturele achtergrond of deze mensen fysiek kwetsen of economisch benadelen, kan racisme zich ook manifesteren op dezelfde manier als dat feministen zich benadeeld voelen door wat zij omschrijven als positief seksisme.
Vergelijkbaar, of vaak gevolg van, een soort positieve discriminatie.
Bijvoorbeeld uit onvrede met de eigen culturele achtergrond of ethnische afkomst, andere culturen of volkeren zien als superieur.
We zien dit vaak bij hippies, new agers, blanke rasta's,....
Mensen die de europese cultuur zien als samenraapsel van onderdrukking van onschuldigen, samengevat tussen ideologiën als kapitalisme en christendom.
Een zeer kortzichtige redenering, men nege
Vervolgens ziet men volkeren die zonder kledij leven in junglegebieden als onschuldige zieltjes, niet in staat tot woede of geweld, levend in harmonie met de natuur.
Ik denk dat iedereen wel weet wat ik bedoel.
Dit is een zeer kortzichtige, en een op haar beurt, racistische redenering.
Enerzijds zien we een minachting tegenover de eigen cultuur, anderzijds een illusionaire projectie van de eigen wensen op andere mensen.
Men negeert het feit dat datzelfde christendom en economisch libertarisme verantwoordelijk was voor de uitwerking van concepten als democratie en individuele vrijheid, en het feit dat waar men ook gaat ter wereld, mensen die niet liegen of geen geweld kennen, onbestaande zijn.
We zijn allemaal mensen, met alle nare gebreken en tekortkomingen die daarbij horen.

Komen we bij het tweede punt waarom ik denk dat voorzichtigheid geboden is bij het verlangen naar een chemische messias voor ziekten als autisme.
Het eerste punt is het anthropologische fata morgana, het tweede punt is het psychologische deficit oftewel de grote subjectiviteit waaraan een psychedelische ervaring onvermijdelijk onderhevig is.
2 de subjectiviteit van de psychedelische ervaring
Niet iedereen reageerd op eenzelfde manier op een psychedelicum.
En niet iedere trip is hetzelfde.
men kan 20 keer een ervaring hebben die maandelang de indruk wekt leerzaam en verrijkend te zijn geweest, om dan de 21e keer een ervaring te hebben gehad die alle voorgaande ervaringen teniet doet en bijvoorbeeld angstaanvallen kan triggeren.
De ene persoon kan na een minuscule hoeveelheid van bijv. lsd voor de rest van zijn leven overtuigd zijn een spirituele ervaring te hebben gehad, die hem in contact stelde met alle leven in het universum, iemand anders kan na 200 ervaringen met grotere dosissen nog steeds niets bijgeleerd hebben.
Grote voorzichtigheid is geboden bij middelen die onze gedachten 1000x maal uitvergroten.
Hoewel fascinerend en bijzonder interessant vanuit wetenschappelijk of psychologisch oogpunt dit moge klinken, vanuit rationeel oogpunt kan dit zeer gevaarlijk zijn.
Afhankelijk van persoon of de omgeving of situatie waarin deze verkeerd, kunnen gedachtes, emoties, angsten aan de oppervlakte komen die buitenproportioneel vergroot worden en de situatie van een in behandeling zijnde patient enkel kunnen verergeren.
Zonder hier verder op te willen ingaan op dit moment, gaan we over tot punt 3
de kern van de zaak hier is dat psychedelica heel subjectief zijn.
Waar de psychologische gemeenschap naar lijkt te zoeken, lijkt wel een quick fix.
3psychedelica als mentale shortcut of quick fix.
Waar ik altijd al problemen mee heb gehad, was het feit dat voorstanders van psychedelica opperden dat het innemen van deze drugs een absolute must was.
Probleem is, waarom hebben we deze psychedelische mindset dan niet van nature?
Je zou maar is geboren worden op plaats en tijd waar deze middelen niet voorhanden waren, zou onneeerlijk zijn toch?
Psychedelica an sich zijn niet het doel, ze vormen slechts één van de vele middelen om het doel waartoe zij toegang kunnen geven, te bereiken. Dat doel is wat soms wel eens "ego dood" wordt genoemd: een transcendentale ervaring die ons in staat stelt het dagdagelijkse bewustzijn te overstijgen zodat we met onze eigen angsten, zwakheden en andere verborgen kantjes geconfronteerd worden zodat we eraan kunnen werken. En deze ervaring heeft enkel zin wanneer we ze ten volle proberen te begrijpen, en haar lessen proberen toe te passen voor de rest van ons leven, ook en vooral in nuchtere toestand.
Mocht dit ons lukken, zullen we ook tot een veel beter begrip komen omtrent de natuur van mystieke of religioeuze ervaringen en de zin van psychisch lijden. En dan zal de quick fix misschien niet de beste oplossing blijken te zijn.


Tot slot
Hoewel psychedelica waarschijnlijk een zeer groot potentieel kunnen hebben in de behandeling van psychisch lijden, mogen we onze eigen wensen en verlangens niet mengen met wetenschappelijk onderzoek en de daaruitvoortvloeiende resultaten.
Ik maak me soms zorgen over mogelijk idealisme waar voorstanders van deze middelen zich schuldig aan maken. Vooral omdat ik uit eigen ervaring spreek.
Het lijkt allemaal zo simpel tijdens een LSD-trip, hoe alle mensen hun valse ego moeten weggooien en dat we allemaal op een veel humanere manier met elkaar om zouden kunnen gaan.
Er is echter al genoeg bullshit in de wereld, die grotendeels het gevolg is van het niet onder ogen durven zien dat goede bedoelingen ook negatieve consequenties kunnen hebben.
Positivisme lijkt mooi, maar geeft het ook steeds goede resultaten?
Ik denk dat we niet teveel heil mogen verwachten van om het even welke wondermedicijnen, een quick fix is niet altijd evident, en een diepere kennis over het hoe en waarom van psychopathologisch ongemak is niet iets wat op 1,2,3 beschikbaar is.

Davy.