born again catholic

Ik was een atheïst. Ik geloofde dat er iets fundamenteels mis was met wat vaak wordt omschreven als "de westerse cultuur', die cultuur van racisme, vrouwenonderdrukking, christendom, repressie, die cultuur van genocides en kapitalisme en milieuvernietiging. Ik geloofde in een alternatieve politiek, een van eerlijkheid en gelijke rechten voor iedereen. Ik geloofde in feminisme, vrouwenrechten, dat wij mannen meer moesten sympatiseren met vrouwen, dat homo's gewoon een andere levensstijl hadden, dat drugsgebruik een eigen keuze was. Ik geloofde zoveel, zoals zoveel jonge mensen sinds de tweede helft van de 20e eeuw. Aanhangers van een religie van zelfverheerlijking. We zien egoïsme en trots als eigenschappen van een slecht, groot ego, met onze multiculturele boedhistische lenzen... Maar het enige wat wij doen in dit leven is nog steeds onze eigen gevoelens, dopamine-endorfine achternahollen. Van drug naar drug, van cafeine naar marihuana, van relatie naar relatie, televisieprogramma's, internet, 24/7 gsm bij de hand, wat stellen wij nog voor zonder alle dingen die wij om ons heen verzameld hebben?
Ik dacht zoveel, ik leefde voor zoveel dingen...

Afgelopen zomer... zouden al mijn ideeën over mijzelf en over deze wereld, voorgoed verdwijnen als sneeuw voor de zon...
Ik noem het de vallei der duizend angsten.

Ooit was ik een vechter, stoere boy in de klas en nu kon ik niet meer de straat op.
Continu voelde en dacht ik "ik ga dood... ik krijg geen adem meer... al het bloed vloeit uit mijn aderen.. ik weet niet meer waar mijn lichaam eindigt en waar de rest van dit universum begint... wie ben IK? Ben ik wel mens? Van welke planeet kom ik?
Ik ben geen mens, een interplanetaire dubbelagent, gezonden om informatie over het mensenras te verzamelen en op te sturen naar mijn meesters op een andere planeet.
Alle vrouwen zijn telepathisch begaafd, de hele mensheid, zelfs de 5-jarige kinderen die ookal een gsm bezitten tegenwoordig, maken onderdeel uit van een complot dat tegen mij gericht is. Ze kunnen mij doden met hun gedachten.
Ik voel wat jij denkt, ik zie wat jij voelt. Ben ik psychotisch of profetisch?

bestaat er een weg uit deze gekte?
nacht van de duizend angsten... land van de eeuwige twijfel... paranoïde psychose, paniekaanvallen, iedere nacht werd ik wakker.... steeds diezelfde droom.. mijn lichaam bewoog, beefde, ik zat onder eht zweet.. bewoog de aarde zojuist of was het een droom??
alsof de hele aarde gevangen zat in een tornado...

Soms kon ik vliegen, door de muren kijken, gevoelens projecteren en ontvangen.. ik kon elk meisje verliefd op mij laten worden, iedereen's gedachten lezen en sturen.. ik ben God. Ik heb dit hele universum gecreëerd en alles en iedereen is een manifestatie van mijn bewustzijn...
Ik ben de reincarnatie van jezus, van boeddha, ik heb de geheimenvan hemel en aarde ontdekt en uitgepluist, slimmer dan alle domme, onwetende mensen. Iedereen moet mijn ideeën volgen.




Ik begon weer vlees te eten, te lezen over schizofrenie, de werken van ronald david laing, carl jung, joseph campbell, deleuze en guatari. Ik begon te lezen over kundalini en begon me weer te interesseren in de figuur van jezus christus.
Ik zonderde me maandelang af van iedere vorm van sociaal contact.
Ik bleef continu nadenken.
Ik at weer vlees, en begon een andere duivel in onze voeding te ontdekken
Wat mij inspireerde tot het ontwerpen van een nieuwe theorie 'beschaving is een verslaving" zowel op fysiek als psychologisch vlak.
Ik keerde terug naar het katholieke geloof uit m'n kindertijd.

Er zijn veel jonge mensen dezelfde weg aan het volgen als ik....
Denken dat ze zoveel slimmer zijn dan hun ouders en grootouders.
In een wereld van facebook, msn, gsm, internetporno en miljoenen chemische drugs, een wereld vazn microchips en straaljagers, kunnen wij het osn toch niet meer veroorloven nog in een grumpy, old, woestijndaddy te geloven...
En al helemaal niet in de verhaaltjes uit onze kindertijd, over dwergjes, trollen en geesten die in bomen of rivieren leven.

Waarom geloofden onze voorouders in al deze niet-waarneembare figuren? Is dat niet even idioot als geloven in de paashaas of de kerstman?

Het toekennen van een antropomorf, intelligent, waarnemend bewustzijn aan bomen, planten, bloemen, rivieren, zeeën, bergen en dieren,... getuigd dit niet van een ontzagwekkend respect voor de wereld waarin wij leven?
Zien we hierin niet de wijsheid dat alles wat wij tot ons nemen, zijn prijs kent in dit universum?
De dieren en planten die wij doden om te kunnen leven... net zoals wij ooit sterven, zodat toekomstige generaties kunnen leven, getuigd dit niet van een continuiteit, voorbij fysieke incarnaties?
Is God de som van alles wat ooit was, is, en in de toekomst zal zijn?


Is de judeo-christelijke God niets anders dan een manifestatie van onderdrukking en mannelijke geldingsdrang?
Men kan het oude testament niet begrijpen zonder ook het nieuwe testament te hebben gelezen.
De seculiere humanist, met zijn steun aan multiculturalisme en haat voor traditie, gaat ervan uit dat de mens van nature goed is, vredelievend en onbaatzuchtig.
De grote religies en nationalistische tradities, gaan er vanuit dat de mens van nature opvoeding en structuur nodig heeft om te kunnen functioneren in een maatschappij.
Welke waarneming ervaren wij zelf het meest in osn dagdagelijkse bestaan?
Zijn mensen werkelijk zelfzuchtig omdat het hen werd aangeleerd door religies, fascistische partijen en de drang naar geld?
Niemand dwingt hen het te blijven doen toch?
Daarin ligt de waarde van ascetische, monotheistische religies... Zij steken niet de schuld op andere mensen, als kapitalistische onderdrukkers, zij zeggen dat mensen van God de vrije wil hebben gekregen om te kiezen voor God of de duivel.
Het hele bijbelse verhaal is een verhaal van transformatie. Van de eerste schepping via de zondvloed naar de ark van Noah voor een nieuw begin. Een transformatie.
Van een genezer naar kruisiging en via resurrectie naar het eeuwige leven bij God. Transformatie.
Van een ongelovige christenbestrijder naar een apostel van Jezus. via een religieuze ervaring nabij damascus. Transformatie van saul naar paulus.

Mensen zijn in eerste instantie egoistisch en handelen uit eigenbelang.
Mensen willen niets liever dan continu zichzelf op en top voelen.
Drugverslaving, seksverslaving, pornoverslaving, geldingsdrang, zoet eten, alcoholisme, televisie en andere elektronische media, relatiespelletjes,... Alles is een zoektocht naar bevrediging van de eigen zintuigen en gevoelens. Een constante onderdompeling in een elektronische, chemische, sociale, culturele roes.
Men wil zich onderscheiden van de rest, op zoek naar totale vrijheid, totale extase.
vrijheid, democratie, iedereen, hoe marginaal en zelfzuchtig of kinderachtig ook, kan meedoen in ons industrieel casino! Want ieder kind is speciaal! Hier zijn geen regels te volgen of autoriteit te respecteren! Wij zijn toch humanisten, vrijgevochten, zonder religie of nationaliteit?
Vrijheid, zonder verantwoordelijkheid.
Streven naar een wereld zonder lijden, zonder ongelijkheid, zonder dood, zonder schaduwzijde. Een perfecte wereld.
Is niet ieder's versie van een perfecte wereld en hoe die te bereiken, verschillend?
Is dat niet de bron van onze conflicten?
Kunnen wij niet gewoon de wereld accepteren zoals zij is?
Dood en leven horen bij elkaar en pijn kan soms de beste leermeester zijn.

Wanneer wij het bijbelse verhaal raadplegen, lezen wij dat het Satan's zonde was zichzelf onafhankelijk van God en de wereld te voelen. Zichzelf uit te roepen als heer en meester van het universum.
Is dit niet de zonde van de atheist? De kiem van alle egoisme en pijn die wij anderen onnodig toebrengen? Denken dat onze mening, onze gevoelens, de aandacht die wij krijgen, de aardse rijkdom die wij vergaren belangrijker zijn dan wat wij anderen geven?
De atheist, de egoist, de nihilist en de materialist ziet zichzelf als onafhankelijk van alle andere leven. Zcihzelf als verheven boven de rest. Dit is exact het denkpatroon dat Satan volgt.
Wie baadt in de liefde Gods, beseft dat alle leven in dit universum, deel uitmaakt van God's schepping.
Het christendom is allereest een verhaal van transformatie.
Van innerlijke transformatie.
Geen vrijheid zonder verplichtingen, geen vrede zonder confrontaties, geen licht zonder duisternis, geen goed zonder kwaad, geen yin zonder yang, geen rechten zonder plichten.
Satan is het ego, de drang naar erkenning, aandacht, de eeuwige zoektocht naar bevestiging van de eigen mening en opvattingen, de zoektocht naar bevrediging van de eigen lusten en gevoelens.
Satan is het dualisme, het idee onafhankelijk, beter, uniek, goddelijk te zijn, boven een onverlichte, minderwaardige omgeving
Satan begrijpt God niet, want God is Satan's einde.
God's liefde is het ervaren en erkennen van de eeuwige, onbreekbare verbintenis tussen alles wat ooit was, is en zal zijn.

Daarom heeft deze oorlogszuchtige, depressieve, egocentrische, narcistische mensheid geen nood aan een psychologische benadering van religie als was het een pathologisch hersenaandoening, maar juist integendeel, een religieuze benadering van de goddeloze pscychologie en het communisme, wat satanisme en hongersnood bij de bevolking en vernietiging van dieren, planten en planeet die als machine wordt beschouwt, stimuleert.
communisme en psychologie zijn werktuigen van satan, het ego.
gebouwd op een theorie van minderwaardigheidsgevoelens en misprijzen tegenover een externe vijand, werkt men aan een theorie om de wereld aan te passen aan hoe men die wil zien, in plaats van ze te accepteren zoals God het bedoelt.
Religie stimuleert nederigheid tegenover een autoriteit.
Is nederigheid per se slecht?
Nederigheid tegenover een gerechtvaardigde, ervaren autoriteit, kan ervoor zorgen dat men leert de kinderachtige utopiën en onanistische dwangneuroses en verslavingen opzij te schuiven door te beseffen en aanvaarden dat de dag altijd gevolgd wordt door de nacht, dat in dit leven niet altijd alles kan lopen zoals jij dat wil, en dat dat ook helemaal niet hoeft want in zo'n wereld zou er niets zijn om van te leren.


Ik ging in mijn nachtkastje op zoek en vond iets uit mijn kindertijd terug: een ketting met crucifix, jaren geleden weggemoffelt, had dit voorwerp een nieuwe plek in mijn leven gevonden. Ik deed de ketting om en ging terug met mijn vrienden om.
Iedereen zei "wat ben je verandert! Je ziet er goed uit!"
Het beste moest nog komen.. de ware moraal van het verhaal gaf zich nooit in een keer prijs...
De enige weg uit het land van de eeuwige twijfel, was mezelf te accepteren zoals ik ben. Geen maskertjes opzetten, mezelf niet druk maken om alle sociale spelletjes die mensen spelen op de schoolbank, op de werkvloer in relaties, in de winkel... Maar trouw blijven aan wie ik ben en hoe ik me voel, hoe ik ben geboren, hoe God mij heeft gemaakt, met m'n mooie en minder prettige kantjes.

Toen ik in de psychiatrie zat, zeiden de schizofrene mensen me allemaal: heb jij geen vrienden verloren? Wij hebben allemaal onze vrienden verloren door hier te zitten?
Tweemaal zat ik in een psychiatrischen instelling, nooit had ik enige vrienden van betekenis verloren. Ik moest een gelukkig man zijn, om zo'n trouwe vrienden en vriendinnen te hebben dacht ik bij mezelf.
enkele jaren later zou ik zelf deze wereld bezoeken, waarin niets zeker was, zelfs niet eens m'n eigen bestaan.
Sinds die periode, verlies ik iedere dag met meer en meer mensen contact...
Vriendschap en liefde zijn meestal slechts opportunisme in galajurk.

Het feit dat je door deze fasco kutmaatschappij wordt opgesloten, is voor weinig vrienden reden je te dumpen. Je bent immers een slachtoffer van een repressief regime. Je bent een held voor de gangsterboys als je in de gevangenis hebt gezeten, je bent een held voor de new agers en hippies als je de psychiatrie hebt overleeft.
Het is niet de opsluiting waardoor je vrienden verliest, het is de psychose.
Wanneer jij begint te praten over dingen die niemand wil horen, wanneer jij begint door te hebben, hoe mensen continu spelletjes spelen, liegen en elkaar bedriegen om hun zin te krijgen, om bij anderen op een goed blaadje te staan, hoe veel populaire meisjes en stoere jongens diep vanbinnen heel onzeker en laf zijn, hoe mensen hun autoriteitspositie gebruiken om anderen als stront te behandelen, maar ook hoe ogenschijnlijk ingetogen en bescheiden mensen vaak over de grootste egoistische en psychoapathische trekjes beschikken, alles in het werk stellen om hun gebrek aan aandacht en macht te compenseren door jouw voor hun karretje te spannen,... Dan zullen veel mensen jouw laten vallen.
Niemand zitt e wachten op iemand die hun onzekerheden en verborgen geheimen op tafel gooit.
Niemand zit te wachten op iemand voor wie niemand nog heilig of onschuldig is.
Niemand zit te wachten op iemand die zegt wat hij voelt, altijd.
We leven in een cultuur waarin gevoelens, en niet langer daden worden gezien als respectabel. Want daden zullen wel het resultaat zijn van egoisme. Luiaards, lafaards, armen, migranten, vrouwen, al wie zich zwak opstelt om wat voor reden dan ook, wordt gezien als slachtoffer van een onpersoonlijk, autoritaire mastodont, die begon bij het christendom en voortleeft in het huidige kapitalisme.
haat tegen de ouders, wordt haat tegen de cultuur van onze ouders.
christendom, kapitalisme, heteroseksualiteit, mannelijkheid, worden gezien als slecht en onderdrukkend.
de blanke, heteroseksuele, conservatieve man, wordt de grote zondebok van de 21e eeuw.

terwijl de kerken leegliepen, de kinderen een nieuwe gameconsole willen, de pubers 24/7 op facebook zitten, de vrouwen hun ego voeden met een shop- en suikerverslaving en de mannen porno kijken... subsidieert de overheid moskeeën, zwaaien allochtone jongeren de plak in alle grote steden in europa en de vs.
De politie mag en kan niet ingrijpen onder leiding van een overheid die er alles aan doet om niet racistisch of als politiek incorrect gezien te worden.
De oplossing was te vinden in de ervaring die de psychose triggerde.

Ik hield van je met hart en ziel. Jij was alles voor me. Mijn bestaansreden. Mijn Godin. Jij was mijn kompas, mijn levensdoel.
Ik droomde van een eeuwigdurende toekomst met jou. Niet enkel op deze aarde, maar ook in het hiernamaals.
Ik had alles voor je over, mijn hele leven was mijn offer aan jouw. Jij, die zo mooi, zo perfect, zo hemels leek te zijn... in mijn ogen.
Jij was prachtig, mooier dan alle anderen. Alleen jij.
Maar jij had geen oren naar mijn softieserenade.
jij had me een heel belangrijke les te leren:
wietrokende, langharige, atheïstische betweters in baggypants moeten dringend leren om weer mannen te zijn.

En zo keerde ik terug naar de rechtse, conservatieve, misanthropische, chauvinistische, maar toch wel glimlachende davy die ik ooit was, toen ik mij nog opperbest voelde.

Een hoop valse vrienden en kinderachtige idealen kwijt, maar een ervaring rijker.
De nacht dat hemel en aarde in duizend stukjes uit elkaar vielen, de nacht waarin ik dacht "mijn hele leven was een voorbereiding op dit moment", de nacht waarin ik ervan overtuigd was dat ik zou sterven, de nacht waarin ik 12 uur lang gevangen zat in al mijn nachtmerries en angsten waar ik mijn leven lang van weg probeerde te vluchten, de nacht waarin ik werd geconfronteerd met alle angsten, nachtmerries en onzekerheden waar ik een leven lang van probeerde weg te vluchten, de nacht waarin ik op mijn knieën vergiffenis zocht en voor het eerst in jaren weer begon te bidden tot Hij die hemel en aarde schiep, deze nacht blijft voor altijd in mijn hart.
zo keerde ik terug naar de God die mij jarenlang op de proef stelde, zodat ik uiteindelijk de boodschap van zijn eniggeboren zoon nog beter zou begrijpen.


"tenzij iemand opnieuw wordt geboren, hij ziet het konkrijk Gods niet." (john 3/3)
En zo keerde ik terug naar de kerk uit mijn kindertijd...

"Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe"
(Johannes 3:16).