tegen de verzorgingsstaat

de basis van fascisme is niet nationalisme of racisme, dat zijn consequenties die inherent zijn aan fascisme zelf maar niet de oorzaak zijn van totalitarisme.
de oorzaak van totalitarisme, zowel van fascisme als communisme is te vinden in de verlichting.
tijdens de verlichting ruilde de westerse mens het geloof in God en de natuurlijke orde van hierarchie en patriarchale familie, drastisch in voor de gnostische delusie dat de mens zelf zijn eigen salvatie kan bewerkstellligen door creatie van een maakbare, perfecte samenleving.
niet langer gebaseerd op instandhouding van de traditionele, hierarchische orde; zoals gebruikelijk in oudere maatschappijen, maar op de wensen en fantasieen van de mens zelf.
de verlichting zelf bevat enerzijds anarchistische, anderzijds collectivistische elementen van de extreemste vorm.
de wegbereiders van het fascisme en communisme, de totalitaire samenleving, waren niet de maistre en smith; maar wel hegel en rousseau.

bismarck creerde de moderne welfare state, geperfectioneerd door hitler en mussolini, geprezen door shaw, roosevelt als succesvolle socialistische projecten. slechts nadat er een duidelijke vijandschap tussen nazisme en internationaal socialisme zich aftekende, wilde de linkse beweging af van haar associatie met nazisme.
vanaf de sixties concentreerde links zich niet langer op de arbeidersbeweging maar op feminisme, homorechten, multiculturalisme.

elke regering bestaat uit mensen, gezien geen enkel mens vrij is van hebzucht, gezien geen enkel mens telepathisch is; is het een utopie te geloven in een gelimiteerde, rechtvaardige overheid, en is het monopolie dat een overheid heeft, juist datgene wat de weg opent naar totalitarisme, armoede en oorlogvoering, ongeacht de benevolente intenties van zij die de originele utopie steunden.
een van de grootste illusies is te denken dat altruisme uberhaupt benevolent zou zijn, gezien elke collectivistische tyrannie gebaseerd is op altruistische slogans.
de mens is egoistisch en heeft dus van de schepper juist zijn geest gekregen om via de rede tot zelfvoorziening te komen; het is niemands taak de rede van anderen te vervangen.

absent een welfare state; wordt de mens gedwongen te denken over de consequenties van zijn morele keuzes.
libertarisme leidt tot conservatisme en consequent conservatisme leidt tot libertarisme.
compromissen leiden enkel tot verzwakking van de oorspronkelijke positie.
het is een illusie, een utopie, te denken dat een overheid beter kan doen wat gewone mensen doen, aangezien een overheid net zo goed uit mensen bestaat en vooral vanwege het feit dat al haar acties op basis van een verplichte, ononderhandelbare taxatie worden gefinancieeerd.

een afschaffing van de overheid en een bestrijding van totalitarisme, een vrije weg naar welvaart, vrije handel, individuele vrijheid en bron naar creativiteit voor ideeen die werken; begint bij de ontmanteling van de heilige koeien van het zichzelf als post christelijke westen omschrijvende europa, democratie en de verzorgingsstaat.
zij zijn niets anders dan een verkapte vorm van socialisme. en elke vorm van socialisme is destructief op de lange duur.
enerzijds biedt socialisme in elke vorm, een obstakel voor economische groei en persoonlijke vrijheid; anderzijds leidt socialisme onvermijdelijk tot tyrannie vanwege haar reliance op een geplande economie.
en de oorspronkelijke rechtvaardiging voor socialisme leidt zelden tot een abandonment van het socialistische idee, maar dient voor de gelovige van het welfare systeem tot bevestiging dat het probleem niet een teveel aan socialisme, maar een tekort aan overheidsinmenging is, waarmee de slaaf zijn eigen ketens steeds vaster aanschroeft.
wil de mens vrij zijn, rijk zijn, en vooruitgang zien zowel voor zijn medemensen als voor zijn eigen behoeftes, dient men te realiseren dat welvaart geen vooraf gefixte pie is, maar een eindproduct dat gecreeerd wordt door persoonlijk labeur. iets wat onmogelijk gegarandeerd kan worden door een planbureau van simpele mensen, in een wereld die continu verandert en tegelijk onderhevig is aan natuurlijke en economische wetten, waarvan beide buiten het volledige berik van om het even welk mens liggen.

overheid is de antidote van vrijheid en menselijkheid.
enkel in een systeem dat fluctuatie van prijzen en economische spreiding van haar activiteiten toelaat, kan kapitaal en goederen het best in welvaart worden omgezet.
de kracht om te geven, kan voor een overheid enkel volgen na zichzelf te kracht hebben verleent om eerst te nemen.
de illusie is dat de meesten denken dat de taak van een overheid eruit bestaat en zich beperkt zal houden tot de uitvoering van de eigen individuele ideen zonder dat men zelf daar een negatieve prijs voor hoeft te betalen, dit los van de consequenties die enige overheidspolicy zal hebben op andere mensen, waarvan voornamelijk zij die een tegengestelde visie hebben op betreffend overheidsbeleid.
een overheid bestaat in de eerste plaats uit mensen en mensen zullen ongeacht het aantal psychologische theorieen filosofische systemen, altijd en overal, in de eerste plaats aan eigen haard denken. vanuit biologisch standpunt is dit niet meer dan logisch te noemen.

in een vrije markteconomie is hij die wil overleven hetzij als arbeider, hetzij als entrepreneur, verplicht werk te leveren dat voldoet aan de behoeftes van een tot betaling bereid gevonden consument.
volgens diezelfde logica verleent de dienst van een overheid zich een monopolie dat haar buiten de normale marktwerking zet.waar bij de marktwerking iedere dienst afhankelijk is van via transactie geaccumuleerd kapitaal, is de uitvoering van elke overheidsdienst het resultaat van onder dwangmatige manier verworven kapitaal bekend als belasting.

absent de corrigerende werking van een vrije markt die via concurrentieversteviging ervoor zorgt dat een bedrijf wil het enerzijds winst maken en anderzijds loonkrachten in dienst houden ten koste van andere werkgevers en verkopers, dient men de kwaliteit van desbetreffende productie en verkoopsprijs, alsook werkvoorraden zo bevredigend mogelijk te houden voor zoveel mogelijk spelers op de marktwerking.
absent deze corrigerende invloed die te wijten is aan concurrentie die zowel werknemer als consument een grotere keuzemogelijkheid biedt, is de monopolisering van zowel economisch als cultureel leven ten gevolge van overheidsinmenging op beide vlakken een onhoudbare remedie die steeds grotere dosissen vereist met enkel een grotere negatieve impact op de problemen die men zelf veroorzaakte en zo uitvergroot.
monopolisering vaak omfloerst omschreven als nationalisering, kan enkel worden uitgevoerd met belastinggeld en grotere bureaucratie.
draagt niets bij aan totale economische product en is niet onderhevig aan kritiek van consument en slingert hopeloos achter elke innovatie afkomstig uit de geprivatiseerde, vrije markt, aan.

absent vrije keuze, geeft men de beslissing aan de overheid.
wil men werkelijk de macht 'bij het volk' leggen, kan men niet anders dan opteren voor liberalisering in plaats van nationalisering.
keuze in de supermarkt, keuze in het onderwijs en keuze in de zorgsector.
een overheid bestaat uit mensen, en mensen zullen altijd in de eerste plaats aan zichzelf denken.
het is een algemene misvatting te vergeten dat om het even welke overheid, achter welke bedoelingen en slogans ze zich ook verschuilt, in de eerste plaats haar eigen positie wil versterken.
het geluk van de individuele mens, komt ver achterop het prioriteitenlijstje van de overheid eenmaal men de pluchen zetels en de subsidiegelden heeft geproefd.

de overheid kan pas geven nadat ze zichzelf de macht verleende te nemen.
denken dat men zelf buiten schot zal blijven, is niets meer dan een illusie.
wil men werkelijk persoonlijke vrijheid en gelijkheid, creativiteit, familiewaarden en ouderwets 'gezond verstand' zien floreren, dient men de welfare state met wortel en tak uit te roeien en te vervangen door een compromisloos libertarisme, gecombineerd met een conservatisme dat immuun is voor sentimentaliteit.
vrijheid voor zichzelf impliceert vrijheid voor anderen; vrijheid impliceert bij afwezigheid van een welfare state, verantwoordelijkheid in de vorm van rekeningschap en inachtneming van de negatieve consequenties van morele en behaviorele keuzes.

absent een welfare state wordt ieder onmiddelijk geconfronteerd met de consequenties van de eigen ideeen en handelingen.
absent een welfare state is er weinig keuze buiten de validiteit van sterke gezinnen en een zekere vorm van zelfrespect en waardering voor grijze haren en succesvolle mensen te behouden en cultiveren.
absent een welfare state is er weinig ruimte te dromen van een impraktische egalitaire consequentieloze maatschappij gebouwd op met taxatie en massavotes verkregen legimiteit.
die enkel haar eigen houdbaarheidsdatum slechts tijdelijk weet uit te rekken.
de welfare state is niks anders dan collectivisme met een iets langere, een kunstmatig uitgerekte, houdbaarheidsdatum.