het laatste scenario heeft zelfs niet noodzakelijk iets negatiefs te zijn voor de invidualist.
wanneer hij zichzelf in een totalitair systeem terguvindt, hoeft hij niet te wanhopen.
ontdaan van de illusie van een onschuldige mensheid, welke ambitie om zijn medemens wakker te maken, rest hem nog? krijgt niet iedere slaaf de meester die hij verdient? zijn het niet de mensen zelf die de ketens rond hun eigen benen sloten?
de meeste mensen zoeken niet naar vrijheid, eerder naar bevestiging. vrijheid is te confronterend, want echte vrijheid impliceert introspectie en confrontatie. iets wat de meesten niet aankunnen. vandaar de vlucht naar collectivisme, de demonisering van anderen en het korte lontje bij confrontatie met de eigen mentale zwakheden en intellectuele zwakbegaafdheid.
vandaar d eontkenning van de spirituele zondeval, als rechtvaardiging voor het eigen verlangen dat wordt gezien als roep naar rechtvaardigheid.
men is niet zozeer boos op wie macht en rijkdom heeft; in veel gevallen is men eerder jaloers om dezelfde positie niet te hebben.
hoevelen zijn er die vrijwillig hun eigen bezittingen weggeven?
hoevelen zijn er die van hun eigen fortuin uitdelen, terwijl ze staan te roepen voor een rechtvaardige wereld?
wanneer de individualist zichzelf heeft gerealiseerd dat alle collectivistische idealen, gebaseerd op altruisme, de naaste zien als offerdier en voorwaarde tot belasting, wat rest hem nog te doen na de confrontatie met de gruwel die in ieder van ons leeft?
hij kan blijven hopen op een utopie die nooit zal komen; of hij kan ieder gegeven tijdsvak en leefmilieu gebruiken om z'n eigen situatie zo goed mogelijk te verbeteren. wars van utopische dromen, heerst bij hem het koude realisme. minder fleurig, maar o zo praktischer.
de psychopathische bijbel herinnerd ons eraan: wanneer men alles vergeet, onthoudt slechts één ding: ieder van ons is een psychopaat.
davy
wanneer hij zichzelf in een totalitair systeem terguvindt, hoeft hij niet te wanhopen.
ontdaan van de illusie van een onschuldige mensheid, welke ambitie om zijn medemens wakker te maken, rest hem nog? krijgt niet iedere slaaf de meester die hij verdient? zijn het niet de mensen zelf die de ketens rond hun eigen benen sloten?
de meeste mensen zoeken niet naar vrijheid, eerder naar bevestiging. vrijheid is te confronterend, want echte vrijheid impliceert introspectie en confrontatie. iets wat de meesten niet aankunnen. vandaar de vlucht naar collectivisme, de demonisering van anderen en het korte lontje bij confrontatie met de eigen mentale zwakheden en intellectuele zwakbegaafdheid.
vandaar d eontkenning van de spirituele zondeval, als rechtvaardiging voor het eigen verlangen dat wordt gezien als roep naar rechtvaardigheid.
men is niet zozeer boos op wie macht en rijkdom heeft; in veel gevallen is men eerder jaloers om dezelfde positie niet te hebben.
hoevelen zijn er die vrijwillig hun eigen bezittingen weggeven?
hoevelen zijn er die van hun eigen fortuin uitdelen, terwijl ze staan te roepen voor een rechtvaardige wereld?
wanneer de individualist zichzelf heeft gerealiseerd dat alle collectivistische idealen, gebaseerd op altruisme, de naaste zien als offerdier en voorwaarde tot belasting, wat rest hem nog te doen na de confrontatie met de gruwel die in ieder van ons leeft?
hij kan blijven hopen op een utopie die nooit zal komen; of hij kan ieder gegeven tijdsvak en leefmilieu gebruiken om z'n eigen situatie zo goed mogelijk te verbeteren. wars van utopische dromen, heerst bij hem het koude realisme. minder fleurig, maar o zo praktischer.
de psychopathische bijbel herinnerd ons eraan: wanneer men alles vergeet, onthoudt slechts één ding: ieder van ons is een psychopaat.
davy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.