Nationalisme is socialisme in de ontkenningsfase

Men leest deze teksten van Vlaams belang of op rechts actueel. men veroordeelt hierin het in hun ogen egoïstische kapitalisme en anderzijds bekritiseert men het socialisme en de sociaaldemocratie.
wat is hun alternatief? Als een deus ex machina, een duiveltje uit een doosje, komt daar hun nationalisme te voorschijn, de derde weg, zoals de boeddhist zegt "laat ons niet in excessen vervallen".

eens te meer zien we hier de miserabele toestand waarin de moderne westerling verkeert.
men loopt rond als schildpad zonder schild, zonder enig besef van goed of kwaad dat zichzelf te boven gaat, de westerse mens loopt rond in duizend richtingen zoekend naar de ene oplossing op al zijn problemen als de junkie die hij is want zijn hele bevolking is zwak, op zoek naar de volgende dosis die hem de pijn van het dagdagelijkse bestaan zal doen vergeten want er is geen oplossing die buiten zichzelf staat elke van hogerhand opgeleide filosofie leidt onvermijdelijk tot tirannie en zo lijkt een individualisme de enige mogelijkheid tot zelfrealisatie.

wie ervan overtuigd is de waarheid gevonden te hebben hoeft nooit geweld te gebruiken, althans nooit uit angst de waarheid te hoeven verdedigen. de waarheid hoeft niet te worden verdedigd in die zin dat men moet vrezen dat die met de eigen persoon verloren zal gaan.
als er werkelijk zoiets als een absolute waarheid zou bestaan moet die in principe door iedereen overal ter wereld en in elke periode der geschiedenis, gevonden kunnen worden.
het probleem is niet dat ze er niet is, het probleem is dat slechts weinigen het aandurven ze te zoeken.
want smal is de weg die naar de waarheid leidt en breed is de weg des verderfs.

wat is dit moderne nationalisme?
het is de aanbidding van een linkse visie, nationalisme is simpelweg een stoer klinkende omschrijving van socialisme.
gezien haar ontkenning van het individu als op zichzelf staand geheel maar de calculatie van een individu als component van een groter geheel, leidt nationalisme onvermijdelijk tot dezelfde retoriek en eindresultaat als het socialistisch collectivisme.
nationalisme is collectivisme.

nationalisme, socialisme, links anarchisme, feminisme het is de steeds wederkerende visie van een toekomstig paradijs, als we allen dezelfde regels volgen.
als ontheemde kinderen spartelt de moderne westerling rond in zijn eigen uitwerpselen, incapabel de eigen luier te verversen en billen te verschonen.
men wil zijn religieuze traditie, christendom, verwerpen, men wil zich bevrijd, modern en rationaal en dus post-religieus voelen, zonder te beseffen dat telkens men de mens op een voetstuk plaatst, men enkel zichzelf in de ketenen slaat.
telkens wanneer men de mens ziet als apex van de wijsheid zullen individuen opstaan die zichzelf zien als uitverkoren en zo leidt elke vorm van humanisme, aangezien het een idolatrie is, tot een genocide, en meer conflicten.

vrede of een tolerante maatschappij is een ideaal dat enkel zou ontstaan wanneer mensen innerlijk tot het besluit zouden komen dat dit een goed idee zou zijn, verwijder de individualistische trend om in die richting te denken en de van overheid opgelegde solidariteit en collectiviteit leidt enkel tot meer onenigheid. nationalisme socialisme katholicisme mahayana boeddhisme hindoeïsme al wat de moderne westerling aanraakt, sterft, men blijft hopen op die vredige toekomst, terwijl de enige realistische toekomstvisie gedrenkt is in bloed.

de mooiste oorlog is er een van iedereen tegen iedereen. in deze zekerheid kijk ik met een hoopvol hart de toekomst tegemoet.
ik voel mezelf wederom gesterkt in men oude motto het is beter zichzelf voor te bereiden op een wereld vol oorlog dan te filosoferen over een wereld vol vrede.
want vrede is een idee en geweld de realiteit.
het komt er niet op aan oorlog te ontkennen, want dan zou je liegen, beter is zorgen dat je in staat bent tot zelfverdediging want ondanks alle softieretoriek die we erfden uit de joodse filosofie en in elk seculier concept sinds de Franse revolutie invoegden, de enige god van deze wereld beloont nog altijd kracht en straft nog altijd zwakte en lafheid.

wanneer men de teksten van rechtse mensen leest, leest men dezelfde zwakheid als in het linkse discours. wat vaak extreem rechts wordt genoemd is net zo links als de Franse revolutie.
de westerse mens droomt van een paradijs en zijn concept van beschaving en orde.
zeldzaam is het individu dat durft toegeven dat een wereld zonder strijd zonder pijn en zonder zelfopoffering onbestaande is.
vrede is geen optie zonder zeker te zijn wat de gedachten van alle andere mensen zijn.
gezien telepathie nog steeds niet tot de best ontwikkelde vaardigheden in de meeste mensen behoort, lijkt me altijd beter een evacuatieplan achter de hand te houden.
en dat evacuatieplan kan enkel als beste fundament een erkenning van de rol van geweld, autoriteit en discipline zijn.
niet enkel tegenover anderen maar ook en vooral tegenover zichzelf.
een weigering de eigen zwakte te erkennen leidt tot overschatting en hoogmoed komt voor de val.

de westerse mens wil de erfzonde ontkennen maar tegelijk de in zijn of haar ogen positieve aspecten van het christendom behouden het respect voor het menselijk leven.
een imitatie is zelden zo goed als het origineel.
elke poging een maatschappij te bouwen op de rede van de mens is gedoemd tot verval, want "wat" zoals de maistre ons al zei 'de rede kan opbouwen, kan de rede ook vernietigen'.

de westerse wereld zou heel veel kunnen leren van de islam, vandaar dat God deze mensen in een Karmische vergelding naar het westen stuurde.
Om ons eraan te herinneren dat de zon Tonatiuh enkel schijnt wanneer ze gevoed wordt met bloed. Onze vader Tonatiuh en onze moeder Coatlicue geven ons enkel leven en voorspoed wanneer we hen voeden met het bloed van onze eigen kinderen.
elke afwijzing van christendom leidt na het atheïstische intermezzo onvermijdelijk tot de herconstructie van de paganistische wereldvisie.
hoe fabelachtig ze ook moge lijken in een periode waarin alles wat niet christelijk is wordt verheerlijkt, de paganistische wereldvisie is alles behalve peace en love en kent een onverbiddelijk recht van de sterkste als ontastbaar leidingsprincipe.
de irrationaliteit, het blinde geloof en de achterlijkheid van de semitische arabieren ten spijt, islam slaagt er dankzij de fanatiekheid van haar volgelingen in, in de 21e eeuw een strijdvaardige, fatalistische en nihilistische beweging op te richten, van mensen die verder gaan dan universiteitsretoriek en bereid zijn de daad bij het woord te voegen tot het niveau waarbij dit zelfs leid tot de dood.

wie hierin geen heroïsme kan ontdekken is een lafaard die niet verdient te leven. het is de weigering de wreedheid van moeder natuur te erkennen die de westerling de das omdoet.
zolang de westerse wereld de wreedheid in de wereld rondom zichzelf maar vooral in zichzelf weigert te erkennen is de enige destinatie er een die zich vormt volledig rond de genade van hij die haar weet te verstrikken in zijn leugens, hij die via het achterpoortje van de democratie wist binnen te sluipen in het hart van de meerderheid, hen voedend met niks anders dan de mooiste beloften.
want wijd is de weg die naar verderf leid en smal is de weg van het leven.

nationaal-socialisme is nog altijd socialisme.
extreem rechts is niet rechts genoeg.
socialisme leidt onvermijdelijk tot collectivisme en dus vernietiging van individuele vrijheid.
nationalisme is een stoer eufemisme voor socialisme.

zowel links als rechts wil zichzelf beroepen op verdediging van vrijheid. de definitie van vrijheid die iedereen tegenwoordig gebruikt is er een van de vrijheid om zelf te doen wat men wil zonder na te denken over de eventuele consequenties voor zichzelf of anderen. iedereen claimt vrijheid maar hoopt tegelijk op sympathie wanneer men faalt.

vrijheid betekent onafhankelijkheid en onafhankelijkheid is onbestaande wanneer men rondfietst met valhelm, gewrichtsbeschermers en zijwieltjes.
het valscherm is de negatie van vrijheid en de admittantie van de eigen onzekerheid.

waarom zou een maatschappij de plicht hebben haar burgers te onderhouden? waarom wordt altruïsme zo hoog ingeschat? men wil de christelijke caritas behouden en de erfzonde ontkennen.
maar een caritas onder overheidsbevel is geen naastenliefde maar een regulatie van jouw vrijheid.

wanneer de blanke mensen oog in oog staan met mujaheddin die bereid zijn te sterven voor hun idealen, is er geen kans op overleving voor het blanke ras bij afwezigheid van een heroïsche visie op het leven die conflict als onvermijdelijk onderdeel ziet van dit bestaan.
conflict niet alleen tegen externe vijanden maar vooral tegen de grootste vijand, onze eigen angsten en zwakheden.
in dit opzicht zijn christendom en boeddhisme oneindig veel beter dan atheïsme humanisme feminisme nationalisme socialisme en anarchisme.
want wie zijn eigen demonen ontkent waant zich in het paradijs terwijl hij slechts de weg naar z'n eigen ondergang graaft.
romeinen 1:22
"zichzelven uitgevend voor wijzen, zijn zij dwaas geworden."
spreuken 5:22-23
"22 Den goddeloze zullen zijn ongerechtigheden vangen, en met de banden zijner zonden zal hij vastgehouden worden
23 Hij zal sterven, omdat hij zonder tucht geweest is, en in de grootheid zijner dwaasheid zal hij verdwalen."

rechtsemensen zien zichzelf als alternatief op socialistisch despotisme.
socialisten zien zichzelf als wegbereiders voor een nieuw gouden tijdperk met altruïsme als hoogste gebod. meet the new boss, same as the old one.

"There is no third system.
You can invent all the terms you want – solidarism, distributism, fascism, democratic socialism, localism, or any other -ism – but it is logically impossible to get around the central issue of consent vs. coercion, of market vs. the state.
You are either forced by law to do something – and the law always means force – or you are not."
- Jeffrey Tucker, "There is no Third Way."

[3 maand geleden, in maart 2012, schreef ik deze tekst. verwijzingen naar oorlog verwijzen naar het type tekst dat ik toentertijd schreef. In deze tekst ziet men echter de ontwikkeling van een op individualisme gestoelde visie op mens en maatschappij, in navolging van de realisatie dat nationalisme net als socialisme een vorm van collectivisme, dus een ontkenning van individuele rede, voorste