vrouwen en leugens

op een bepaald moment in m'n leven raakte ik ervan overtuigd dat vrouwen superieur waren tegenover mannen.
het leek mij dat vrouwen veel intuitiviever waren dan mannen, meer nadachten en dus meer intellectuele vaardigeheden aan de dag konden leggen, vergeleken met de nihilistische filosofie van de mannen in dit tijdperk van eeuwige zintuiglijke bevrediging.
hoe idioot ik was zou in de daaropvolgende tijd duidelijk worden;
de vrouwen waren helemaal niet superieur tegenover de mannen, hun interesse in wetenschappelijke magazines de zoektocht naar dieperliggende romantiek en de kritiek op een door mannengedomineerde maatschappijstructuur waren nooit gefundeerd op dieper liggende principes intellectueel overgepeins of weldoordachte integratie van eerdere levenservaringen, het was allemaal slechts een met hoogverbaal aangeleerde skills dat vrouwen hun domme natuur probeerden te verbloemen een ontkenning van hun eigen miserabele bewustzijn als eindeloze zoektocht naar bevrediging in een externe bron van geuk.
de mannen waren in dit opzicht allesbehalve infurieur tegenover deze wezens, het probleem was enkel dat ik mezelf vond in een maatschappij niet langer geregeerd door mannelijk stociisme maar door vrouwelijke emotionaliteit. in dit poststructuarlistisch utopia waar een begrip als waarheid of trouw geen enkele betekenis meer had bleef voor iedereen met een balzak niets anders over dan te proberen het eigen bestaan te vormen naar de dingen waar de eigen persoon geen enkele controle op kon hebben en zich dus te laten meeglijden in de diepe val in het kali yuga.
het was nooit effectief zo dat mannen infurieur aan vrouwen waren, het leek enkel zo te zijn omdat vrouwen hun eigen zwakte leerden te verbloemen dankzij de vruchten van de moderne technologie, een activiteit die bij de meeste mannen nooit zou opkomen. de mannen waren in geestelikk en vaak ook fysiek niveau simpewelweg als in een moeras vol drijfzand, verzakt inaar een onderligend stadium, lager dan dat van de vrouwen, waarin zij niet alleen net zoals de vrouw slaaf waren van hun eigen lusten en behoeftes, maar, in tegenstelling tot de vrouw, zich niet langer bewust waren van hun miezerigheid.
ik bedacht mezelf dat ik m'n ganse leven mezelf als een eikel had gedragen tegen elke vrouw die ik ooit had ontmoet
later kwam ik tot de conclusie da het niets anders dan tidjverlies is zichzelf druk te maken om het geluk van vrouwne
vrouwen zijn immers bij gebrek aan onderschedingsvermogen incapabel ooit gelukkig te zijn aangezien ze niet weten wat dat woordt betekent.
vrouwen zullen nooit tevreden zijn met wat ze hebben, ze zijn verdoemd eeuwig te leven als kinderen met een onverzadigbare bevredigingsdrang. het wordt duidelijk waarom in boedhisme een vrouw slechts verlichting kan berieken nadat ze eerst als man is geincarneerd.
verdere ervaring zou me leren dat het zinloos is te zoeken of hopen op een generatie vrouwen die onafhankelijk sterk en intellignt zouden zijn.
vrouwen blijven eeuwig kind, incapabel tot ontwikkeling van een eigen persoonlijkheid gesteunt op het hebben van principes aangezien een gebrek aan kloten ook betekent een incapabiliteit tot het vormen en verdedigen van eigen waarden normen en principes. een vrouw kent enkel emotionaliteit en de fabel van het meevoelen als leidend principe in haar psychologie.
met als gevolg dat een sanctificatie en opdringen van deze gestalt bij het mannelijk geslacht enkele en onstuitbare neergang van de besc having tot gevolg zal hebben;
ik leerde dat een vervrouwelijking van mijn bewustzijn, een groter respect voor het vrouwelijke, enkel de bazuingeschal van men eigen ondergang zou zijn gezien vrouwen me nooit aandacht zouden geven als ik me als gutmensch in dienst van hun belangen zou profileren. de ervaring van elke man is dat vrouwen hem enkel respecteren wanneer hij hen een minimum aan aandacht geeft.
wat voor een suprerieure man als ik alleen maar de weg naar eigen ebwustwording in de kaart kan spelen.
want onthecthving tegenover het vrouwelijke wordt in alle oude tradities en vooral boedhisme en hindoeisme beschouwt als onontbeerlijk component van innerlijke bewustwording. we zien dit ook in het feit dat in de christelijke traditie priesters en monikken celibtair moeten leven.
probleem met alle aspecten van christendom is dat de oosprong van deze traditie grotendeels automatisch wordt gevolgd aangezien men de veel ouddere wortels van deze gebruiken vergeten is.